Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar. Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler. Annesinin bir tanesini hor görmesinler.
Söylenen şarkıyı aylar önce yengem ağlasın diye söylüyorduk. Şimdi onun oturduğu sandalyede ben vardım. Duvak yüzüme örtüldüğü dakika ağlamaya başlamıştım. Bu sanırım çok duygusal olmamdan kaynaklanıyordu. Çok mutluydum. Ama ağlıyordum işte. Şarkı bittiğinde yanımda oturan adam sessizce ağlama demişti. “Ağlama kurban olduğum dayanamıyorum.Çekip çıkaracağım seni buradan.” Yapardı biliyordum o yüzden susmuştum. Burnumu çekiyordum sadece. Teyzem önüme geldiğinde gelin elini açmıyor diye bağırmıştı. Öyle sıkı tutuyordum ki gelen altınla da açmayacak gibiydim. Neyse ki canım Gülfidan annem baya büyük bir altın getirmişti. Aynı işlem Kerim’e yapıldığında beni kaldırmış alnımı öpmü
