“Ablaa, ayakkabı kutu nerede. Anne dedem seccade arıyor .” Kafayı yemek üzereydim. Oturup ağlayacaktım ve saatlerce uğraştıkları makyajımı bozduracaklardı bana.
“Annecim, ayakkabıların benim odamda oradan alabilirsin. Hadi inin artık. Bak Kerim’ler gelecek birazdan.” İsteme merasimi de bahçede olacaktı. Neredeyse 50 kişi vardı. Henüz daha Kerim’ler gelmemişti onlarla birlikte 100 olacaktı herhalde. Tabi ki bu kadar kişiye kahve yapmayacaktım. Aile büyüklerine yapsam yeterdi. Ayakkabılarımı giyip hızlıca aşağı indim.
“Ela sakın unutma tuzlu kahve içerken çekeceksin.”
“Tamam aşkım rahat ol sen. Hadi karşı bahçenin kapısı kapandı Kerim’ler geldi sayılır.” Hızlıca dışarı çıktım. Annem, babam, ağabeyim ve ablam bahçe kapısının girişinde bekliyorlardı. Koştum ve yanlarında yerimi aldım.
Müst
