Ne bir düşme sesi,ne de kurtarılmak için atılan o çığlık...
Etrafı kaplayan sadece ölüm sessizliğiydi.Ellerimi yüzüme sımsıkı kapatmış,arkam dönük vaziyette olacakları bekliyordum.Her tarafım titriyor,aldığım kesik nefeslerimle ayakta duruyordum.Simay'ı da kaybetmiştim değil mi ? Daha dün bir mezar daha kazılmayacak diye kendime şart koşarken,aslında o çukur başından beri hazırdı.
Terlemiş ellerim yüzümden kayarken kaskatı vücudumu yavaşça arkaya çevirdim.Bir kaybı daha hazmedemeyen beynim vücudumu ele geçirmiş,istem dışı beni yönetiyordu.Tamamiyle arkamı döndüğümde Acar'ın bana bir şeyler söylediğini fark ettim ancak duymuyordum.O uğultu kulaklarımdan silinmiyordu.
"Meyra kendine gel hemen,ambulansı ara."dedi Acar sesini en üst seviyeye getirerek.Gözlerimi ondan alıp Simaya çevirdiğimd
