Elimden kayan telefonumun parçalanma sesi bile kendime getirememişti beni.Üstüme yapışan bu lanetten kurtulamıyordum.Her gün farkında olmadan bir yakınımı kaybediyor,gitgide yalnız bırakılıyordum.Ruhsuz için seçilmiş kişi bendim ve ben kurban edilene kadar bu büyü bozulmayacaktı.
Ecem'in beni sarsmasıyla bakışlarımı ona çevirdim.Endişeli ve bir o kadar da öfkeli gözlerle bana bakıyordu.
"Nasıl Meyra ? Nasıl bu zamana kadar bana haber vermezsin?"dedi sarsmaya devam ederek.Hiçbir şey demeden ona bakıyordum.Vücudumu ele geçiren korku her şeyime engel oluyordu şuan da.
"Meyra kendine gel."diye bağırdığında bir anda ağlamaya başlamıştım.Hıçkırıklarım git gide sokağı inletmeye başlamış,Ecem den güç almak için kollarına tutunmuştum.Annemden bana kalan son parçamı da ateşle kaybetmiştim.O ateşi
