Tek bir kelime bile konuşmadan çiftlik evine geri döndük. Bir noktadan sonra gözyaşlarım durmuştu. Kamyonet eve yanaşınca Zühre hanım telaşla kapıyı açtı. Neden geri geldiğimizi merak etmiş olmalıydı.
Teoman kamyoneti park edince kendimi biraz toplayıp aşağı indim. Zühre hanım bana yaklaşıp yüzüme baktı:
“İyi misin Aybike kızım? Bu halin ne böyle? Başınıza bir hal mi geldi?”
Son soruyu arabadan inip yanımıza gelmiş olan Teoman’a bakarak sormuştu. Teoman onu rahatlatmak ister gibi gülümsedi:
“Bir şey yok abla. Aybike’nin evi… müsait değil diyelim. Birkaç gün burada kalacak.”
Şaşkınlıkla ona baktım. Beni buraya kapatmaya mı getirmişti bu? Zühre hanımın yanında tartışmamak için ben de gülümsedim:
“İyiyim Zühre hanım. Biraz sinirlerim bozuldu sadece.”
Zühre hanım yanaşıp omzuma sarılar
