Güzeşte

2. Bölüm / Tayin

2. bölüm

Bir sene sonra

Yer: Kıbrıs Çocuk Esirgeme Kurumu, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Lefkoşa.

18 Ağustos.

Ödül’ün anlatımı.

Hiç bir ses yok Allah Allah bu imkansız bir şey, iki bine yakın çocuğun bulunduğu ortamın böyle sessiz olma ihtimal dahilinde bile değil. Acaba benim unuttuğum bir gezi mi vardı? Sakince arabasını otoparka park edip eline çantası ve telefonunu alarak Toyota Celica Marka tek kapı spor arabasından iner. Bir yandan da telefonda annesi Firuzan hanımın numarasını tuşluyordu. Köşeyi dönüp geniş alandaki koridoru aşacağı sırada ana kapıdan çıkan yüzlerce çocukların ellerinde patlattıkları maytaplarla ve hep bir ağızdan söyledikleri ‘iyi ki doğdun Ödül annee.. İyi ki doğdun Ödül annee.. mutlu yıllar sana iyi ki doğdun Ödül anneeee...’ duyduğu neşeli seslerle gözleri buğulanıp ağlamaya başlar Ödül o esnada bütün çocuklar koşturarak ona sarılır ve sarılmanın sonucunda hepsi Ödül ile birlikte yere düşer. Kısa bir gülüşmenin ardından Firuzan hanım Ödül’ün annesi ve ilkokul müdürlüğünden emekli olduktan sonra bu vakıfta sevgiye muhtaç çocuklara gönüllü annelik yapan kocaman yüreği olan Firuzan hanımın işareti ile yardımcı ablalar ellerinde zorlukla taşıdığı bir pasta getirirler mumları üflerken çığlık çığlığa ‘dilek tut dilek tut’ diye bağırıyordu minik cimcimeler. Ödül hayatı boyunca yardıma muhtaç kişilere sonuna kadar yardım etmek istiyorum Allahım amin der ve mumları üfler. Şimdi pastayı eşit şekilde bölüp pay ederek yemeye başlayacaklarınızı düşünmeniz bizi üzer. Ödül birden,

“Pasta savaşıııı” diye bağırmasıyla yüzlerce çift minik el pastaya bulaşır ve savaş başlar. Hayatlarındaki en tatlı savaş bu olmalıydı. (Rabbim evlatlarımızı annesiz ve babasız bırakmasın, korusun ve kollasın amin)Firuzan hanım yanında ki yardımcı ablaya dönerek,

“Bu kız hiç büyümeyecek.” Diye söylenerek başını sağa sola salladı. Yorgunluktan bitap düşen yere oturdu. Birbirlerinin pastalı suratlarını gören kahkaha atmaya başladı.

“Savaşınız bittiyse herkes ellerini yıkasın buraya geri gelsin” demesiyle yüzlerce çocuk aynı anda lavabolara koşturdular. O sırada Ödül yerden kalkmış ama saçı başı her yeri pasta idi.

“ Koskoca genç kız oldun, yetmedi öğretmen oldun hala ilk okul çocukları kadar çocuksun. İlahi kızım bu ne hal.” Dedi yarı sitem yarı tebessüm ile Firuzan hanım.

“Annecim ben senin kızınım benden döpiyes giyip ince topuklu rugan pabuçlarla okula gitmemi düşünemiyorsun dimi”dedi muzip bir edayla. Firuzan hanım şen bir kahkaha attı.

“Ah tabi tabi benim kızımsın” derken bile gülüyordu. Sonra hizmetli arkadaşa işaret edince ortalığı iki dakikada toparlamaya başladılar. Elini yıkayıp gelen çocukların kendi elleriyle yaptıkları ‘iyi ki doğdun Ödül anne’ yazılı pankartı astılar ve hepsi bir araya toplanırken içerde Firuzan hanımın getirdiği esas doğum günü pastası ile göründü. Pastayı önüne alan Ödül çocukları ile fotoğraf çekildi sonrada yardımcılar pastayı eşitçe paylayıp çocuklara dağıttı. Pastalar iştahla yendikten sonra sıra hediyeleşmeye gelmişti. Çocuklar sıra ile kendi emekleri ile hazırladıkları hediyeleri Ödüle vermeye başladı teker teker hepsine sarılıp öpüyordu kan bağı yoktu ama yüreğiyle bağlıydı bu çocuklara.

Ödül elini ağzına götürüp yeni yetme erkek çocuğu gibi ıslık çalınca kurumun ana kapısına bir kamyonet yanaştı ve içinden inen abilerin yardımıyla kamyonetteki yüzlerce hediye indirildi. Kocaman gözlerle olanları izleyen yetimhane çocukları Ödülün işaretiyle hediyelere saldırdılar.

“Bahtında gönlün gibi güzel olsun kızım” diye sessizce mırıldandı Firuzan hanım.

Ahh affedersiniz kendimi tanıtmayı unuttum. Ben deniz, Ödül Eroğlu. KKTC Lefkoşa doğumlu, aslen Malatyalıyım. Babam 1974 Kıbrıs Barış Harekatında adadaki Türkleri Rum zülmünden kurtarmak için gelen mehmetçiklerdendi. Savaş sonrası ise adada kalmaya devam etti ben ve abilerim adada doğduk. Babam Mehmet Eroğlu KKTC’nin İç İşleri Bakanıdır. Annem Firuzan Eroğlu ilkokul müdiresi olarak emekli olmuştur şuan aktif olarak KTÇEK de gönüllü annelik yapıyor. Bende kendime annemi rol model alarak sınıf öğretmenliği okudum. İki sene İngiltere de yüksek lisans yaptıktan sonra memleketime döndüm ve iki senedir de annemle birlikte bu kurumda gönüllü annelik yapıyorum.

Hediye sırası annesi Firuzan hanıma gelince Ödül annesinin elini öptü sonra annesine sıkı sıkı sarıldı. Annesi doğum gününü kutladıktan sonra Ödül arsız bir çocuk gibi ellerini annesine uzatıp

“Hani hediyem?” diye sırıtmaya başladı.

Firuzan hanım elinde sıkı sıkı tuttuğu zarfı kızına uzattı. Zarfı gören Ödülün yüzü anlık düştü ve

“Hayırdır anne beni mi kovuyorsun buda tazminatım mı?” dedi burukça.

“Evet kısmen öylede diyebiliriz” deyince gözlerim buğulanmış ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. İyi de ne yaptım ki ben. Elindeki zarfı zorla elime tutuşturdu. O kadar şaşkındım ki ellerim zangır zangır titriyordu.

“Açmayacak mısın?”

“Aa-açıyorum anne” dedi sesi titreyerek. Zarfı zorlukla da olsa açmayı başardıktan sonra Ödül göz yaşlarını sildi ve zarftaki yazıları okumaya başladı.

Ödül Eroğlu Şanlıurfa’nın Siverek ilçesi Mehmet Akif İlkokuluna 3. Tercihten sınıf öğretmeni olarak ataması gerçekleştirilmiştir. Yazıyı üçüncü okuyuşumda idrak ettiğim doğrudur. Birden,

“Anneeeciiiimmmmm” diye çığlık atarak annemin boynuna sarıldım.

“ Hayırlı uğurlu olsun kızım. Temennim vatana millete hayırlı evlatlar yetiştirmen.” Deyip beni öptü.

“Bak bakalım kim arıyor” deyip telefonu elime tutuşturunca ekrana dokunup görüntülü aramayı kabul ettim.

“Canım babam...”

“Prensesim doğum günün kutlu olsun. Tayinin içinde tebrik ederim seninle gurur duyuyorum” babamda çok duygulanmıştı gözleri dolunca ekrandan hariç başka yerele bakmaya başladı.

“Yakışıklı kralım ağlama sakın. Bu benim hayalimdi biliyorsun. Asıl amacıma ulaşmak için ilk adımdı çok şükür oda gerçek oldu. Urfada okumamış veya okuyamamış ne kadar çocuk varsa hepsini bulup yardım elimi uzatacağım.

“ Afferin güzel prensesim. Biliyorsun şuan Azerbaycan dayım iki hafta sonra direk Urfa’ya geleceğim ve seni resmi olarak ziyaret edeceğim. Şimdi toplantıya girmem gerek seni çok seviyorum.” Dedi ve telefonu kapattı.