20. Bölüm/ Öldürdün
Kaç gün doğumuna şahit oldum ya da kaç gün batımına bilmiyorum. Bildiğim tek şey içimde gün geçtikçe büyüdükçe büyüyen bir kalp boşluğuydu. Ne odamdan çıkmak ne de yattığım yatağımdan kalkmak geliyordu içimden. Gerçi çıkmak istesem de kapımdaki korumaları geçebileceğimi sanmıyordum ya o ayrı konu. İstediğim tek şey vardı o da gölgesine bile olsa sarılma isteğiydi. Ne acı dimi bir insan sevdiğinin gölgesine bile hasretti, ona bile özlem doluydu. Ama o ihtimale bile sığınmak istiyordum. Bakışlarım parmağıma kaydığında ise sıkı sıkı tutunduğum tek şeye gözüm kayıyordu, parmağımdaki aşiretlerinin simgesi olan yüzüğe, Cesurun yüzüğüne.
Nefes almak belki de hiç bu kadar zor olmamıştı. Yaşamak neydi? Şuana kadar neyi bekliyor, ne için çaba sarf ediyorduk bilmiyorum ama günl
