Aidan, karşısında dizilen insanlara bakarken kalbi hızla çarpıyordu. Bu kadar kısa sürede, bu kadar insanın ona güvenmesi nasıl mümkün olabilirdi? O sadece hayatta kalmaya çalışan biriydi, ama şimdi bir lider gibi karşılanıyordu.
Ateş ise gözlerini kısmış, olanları sessizce izliyordu. Bu durumdan hoşnut olup olmadığı belli değildi.
Aidan, derin bir nefes alarak konuştu: “Ben kimseye emir vermiyorum. Sizin bana biat etmenizi istemedim.”
Önündeki kadın—sert ve soğukkanlı görünen, uzun siyah saçlı biri—başını kaldırdı. “İstedin ya da istemedin, artık bir sembolsün, Aidan. Ateş’in gölgesinde kalan bir isim değilsin. İnsanlar senin yanında durmak istiyor. Bu dünyada ya güçlü olursun ya da kurban.”
Aidan’ın gözleri Ateş’e kaydı. “Bana söyle, Ateş. Gerçekten bu dünyada başka bir yol yok mu?”
