11.BÖLÜM
Ateş Alakurt
Kütüphaneler her zaman beni çekerdi. Sessiz, düşüncelerimi toparlayabileceğim nadir yerlerdendi. Ancak bugün işler farklıydı. İçeri adımımı attığım anda bir şeylerin yerli yerinde olmadığını hissettim. İnsan, yıllar boyunca sessizlikte saklanan tehditleri tanımayı öğreniyor.
Selim'i hemen fark ettim. Gözleri, rafların arasında birini arıyordu. Gerginliği yüzünden okunuyordu. Ona doğru yürüdüm.
"Burada ne yapıyorsun?" diye sordum alçak bir sesle.
"Birini gördüm, efendim," dedi. "Hare... bahçıvan. O burada."
Kaşlarımı çattım. Bahçıvanın kütüphanede ne işi olabilirdi? Selim’in şüpheli bakışları, olayın sadece bir tesadüf olmadığını işaret ediyordu.
"Yerine dön," dedim kısaca.
Ama Selim yerinde durdu. "Efendim, gerçekten garip davranıyor."
Bir şeyler doğru değil
