"Hem şöyle bir çevrene baksana." dedi acımasızca. "Seni seven bir kişi bile var mı? Herkes çıkarı yüzünden seninle. Ceyhun bile." diyerek koltuğa rahatça oturdu. Bense bir duvar köşesine sinmiştim, sessizce ağlayıp iç çekiyordum. Gözyaşlarımı silmekle uğraşmıyordum çünkü yeniden ve yeniden akacağını biliyordum. "Vardı." dedim fısıldayarak.
"Ne?" diye sordu.
"Beni koşulsuzca seven birisi vardı." dedim. "Senin yüzünden kaybettim."
Babam kahkaha attı. "Seni koşulsuzca sevseydi ilk hatanda tekmeyi basmazdı." dedi. "Onu aldattığımı düşünüyor." dedim. Güldü yeniden. "Sana inanmamış bile."
"Haklı." gözlerimi yumdum. "Güvenini kırdım ama biliyorum baba. Beni ne olursa olsun seven tek kişi oydu." diyerek başımı duvara yasladım.
Şebnem...Aktan...Toprak.
Onlar da beni sevmişlerdi ama dedikleri
