"Konya'ya ilk geldiğim zaman içimde çok başka bir heyecan vardı. Uykusuz geçen gecelerimi sokakta dolaştığım zaman unutur hale gelmiştim. Tatlıya aşık ben hiçbir şey yiyemez hale gelmiştim. Attığım her adımda okuduğum satırlar kulaklarımda yankılanıyor beni çok fazla etkiliyordu. Arabaya binemiyor, sanki boğuluyordum. Hz. Mevlana bu sokaklarda Şems diye feryat edip dolaşırken ben nasıl araba ile gezerdim ki? Yapamadım da.
Amcam rahatsızlandı, geri döndüm. Yengem bir haftalık değişimimi görünce amcam için değil, oturup benim için ağladı. Kendi oğullarından daha çok sevdi beni. Hep hissettirdi. Neyse geçmişe fazla gitmeden seni bugün Dergah olan ve en değerli iki insana vakti zamanında ev sahipliği yapan, şimdi ise müze olup dünyanın her yerinden misafir ağırlayan müzeye götürüyorum.
Ben
