İnsan tutunmak için küçük bir umuda muhtaçmış. Karanlık duvarlarında küçük çatlaklardan sızan güneş ışıkları gibi küçük bir umut içini sımsıcak edermiş. Gözlerini kapatıp yüzünde oluşan tebessüm ile dünyaya çok daha başka bakmaya başlarmış. Hele bir de aşıksa o tutunduğu küçük umut büyür bir dağ olur, içine sığamaz hale gelir. Bir bakış, farkında olmadan edilen bir tebessüm seni senden alır.
Bir bakarsın kalbin bile senin değil artık. Her atışında sessizce onun ismini fısıldıyor. Onu gördüğü zaman korunmak için sığındığı göğüs kafesinden fırlayıp çıkmak, ona kavuşmak istiyor. Yuvası artık sen değilsin. Ah bir de onun gözünden düşen bir damla yaş var ya, işte o bir damla idam ipi. Kalbinde oluşan o ince sızı büyür, büyür ve tüm ruhunu ele geçirir. Aldığın nefes bile ciğerlerinde tarifsiz
