İnsan hayatı boyunca bir şeylere özlem duyarmış. En çokta geçmişine. Yaşadıkları, çocukluğu ve sevdikleri bir an olsun aklından çıkmazmış. Her hatırladıkça da, daha çok özler ve geriye gitmek istermiş. Kimi zaman da kaçmak ister. Bazı anılar ne kadar güzel ve unutulmaz olsa da, şimdi yanında olmadıkları için canın çok yanar ve unutmak istersin. Unutamayacağını bilsen de, küçük bir umuda tutunur, unutacağının hayalini kurarsın.
Neva unutamadıkları için gitmeyi seçerken, Ahmet Musab yaşamak istediklerinin elinden tutarak kalmayı seçti. Her geçen gün özlemi göğsünde çığ gibi büyüse de, sessizce severek bekledi. Yeni yeni farkına varıyordu özlemin ne kadar ağır olduğunun. Şimdiye kadar kimseyi özlememişti ki. Tüm sevdikleri hep yanında olmuştu. Yıllarca anne ve babasından uzakta yaşasa da, s
