Doğan her güneş bir parça umudu aşılar insana. Gecenin en karanlık anından sonra doğarmış güneş. Gecenin kefenini yırtarcasına. Umutta öyledir en çaresiz anında karşına çıkar. Umudum tükendi dediğin anda yanıldığını gösterir. Ama bazen de en büyük yanılgı olur umut.
Neden mi? Bittiğini düşündüğün bir olay yaşarsın. Ellerini açıp yalvarırsın seni yaratana: 'Dayanamıyorum Allah'ım bana bir işaret gönder' diyerek. Karşına çıkan her olayı bir işaret sanıp tutunursun umuda. Oysa ki, bir işaret değil onlar. Sen öyle olmasını istediğin için 'Umut' ismini verirsin.
Bir süre sonra gerçeği gördüğün zaman en büyük yıkımı yaşarsın. Umut deyip sımsıkı sarılmasaydın yanılgıya, daha az canın yanardı belki de. Git gide daha çok batıyorsun kendi karanlığına. Sonra. Sonra ne mi oluyor? Asıl umudu göremeye
