* * * * *
Berra ' dan...
Ablamlar gideli çok olmamıştı. Ev sessizleşmişti, biraz da karanlık. Odanın köşesinde, yatağın ucuna ilişmiş, kucağımda yastıkla öylece oturuyordum. Zihnim uğuldayan düşüncelerle doluydu, kalbim ise sanki ağır ağır çekiliyordu yerinden.
Kafamın içinde yankılanıp duran tek bir cümle vardı:
“Ben bu yaşta çocuk yapmayı hiç planlamamıştım.”
Ama işte mesele bu değildi. Gözlerimi yakan, içime dokunan, boğazımı düğümleyen sebep çocuk meselesi değildi sadece. O an ağlamamın, içimde yankılanan acının, yastığıma düşen gözyaşlarının sebebi çok daha derindeydi. Korkuyordum. Gerçekten ilk defa bu kadar savunmasız ve kırılgan hissediyordum.
Biliyordum çünkü. Eğer çocuğum olmazsa, Mevan Hanım için artık bu evliliğin bir anlamı kalmayacaktı. Ya Azad’ı elimden alacak, ya da d
