Gece ilerlemişti. Sude yanımdaydı artık. Küçük bir battaniyeye sarınmış, koltukta oturuyorduk. Elimde çay, gözüm kapıya takılı. Her an çalabilir gibiydi. Sude, sessizliğimi bozmadan beni izliyordu.
“Sen… hâlâ onu seviyorsun,” dedi yavaşça.
Başımı eğdim. Gözlerim buğulandı. “Bilmiyorum. Her şey karmakarışık. Melis diye biri çıkıyor geçmişinden. Ona güvenmeye çalışıyorum ama sürekli bir duvar var aramızda.”
Sude biraz yaklaştı, dizime dokundu. “Ama senin gözlerin onu arıyor, Ekim. Sen susarken bile içinden onun adını fısıldıyorsun.”
Tam o anda, kapı sertçe çaldı.
İçimden bir şey çekildi sanki. Sude ile göz göze geldik.
“Bu o,” dedim sessizce.
Sude başıyla onayladı. “Aç kapıyı. Ama bu sefer kendin için konuş.”
Kapıya yürürken ellerim titriyordu. Kilidi çevirdim, yavaşça açtım. Karşımd
