O keskin acı vücudumun her bir noktasına dağılırken yüzüm buruştu. Derin derin nefesler çekerken birinin bana bağırdığı duydum.
-"Defne Hanım." Ancak kim olduğunu bilmiyordum. Algılarım kapanmıştı adeta. Silah sıkan araçlar hızla geldikleri gibi giderken sonunda gücüm tükendi. Kendimi boşluğa doğru bırakırken son anda birinin beni tuttuğunu fark ettim. Arkam dönük olduğu için göremiyordum. Beni nazikçe kendine doğru çevirince bunun Aras olduğunu gördüm.
-"Aras." Soluk soluğa kalmıştım. Gözleri vücudumu taradı ve yaranın kaynağını buldu. Elini omzuma ve karnıma bastırdığında acıyla inledim.
-"Ahh." Endişeli ses tonunu fark ettim.
-"Dayanın. Hemen gidiyoruz hastaneye." O sırada silah sesinden dolayı merakla cama koşan insanların sesleri uğultu halinde kulaklarıma doluyordu, anlayamıyordu
