Biz kadınlar ağlatılmayı hak etmiyorduk. Üzülmeyi kırılmayı, sürekli erkeklerin gururları altın da ezilmeyi. Bitmek bilmeyen afraları tafraları, gerçekten kadınlar sanki bunlarla uğraşmak zorundaymış gibi davranmaları ise işin en anormal kısmı.
Şeyma'yı zar zor sakinleştirmiş, Kerem'le eve çıkmıştık. Abim ise hala gelmemişti. Boşu boşuna parlamış kızın da kalbini yok yere kırmıştı.
Kendime ve Kerem'e kahve yapmış, benim odamın balkonun da oturuyorduk.
"Çok üzüldüm abla Şeyma ablaya ya. Anlamıyorum ki ben kız olucam senin gibi Şeyma abla gibi güzel olucam, yıllarımı da abim gibi bir hanzoya harcicam. Yemin ederim ülkenin yarısını kapıma dizerdim."
Kahkaha attığım da kerem'i inceledim, daha küçükken Şeyma'yla zorla tutup yüzüne makyaj yapardık. Ablası olan her erkeğin de muhakkak başı
