Eftalya 2

7.Bölüm

"Peki  sence bu nasıl? "

Bu kalabalık alışveriş merkezine geldiğimizden beri zaten asık suratım daha da asılmıştı. Acaba ben neden normal kızlar gibi ânı yaşayamıyordum. Ben mi fazla kaygılı ve karamsardım? Yoksa onlar mı fazla mutluydu? 

Bu konu üzerinde epey düşünmeliydim sanırım.

"Bilmiyorum ki . Siz daha iyi bilirsiniz." 

Hevesli yüzü sözlerimle solduğunda her zaman ki vicdan azabı tekrar mesken tuttu içimde. Elinde ki kırmızı elbiseyi aldığı yere geri asıp bana döndü. "Bana siz demene gerek yok Alin. Ben senin annenim. " iki eliyle destek vermek istercesine kollarımı sıkıp,  elanın en güzel tonu olan gözleriyle gözlerimin içine baktı. Bu kadın fazla güzeldi.. Yada annelerin evlatlarını dünyanın en güzeli  sandığı gibi bende de tam tersi mi olmuştu. 

Daha fazla dayanamayıp kolları arasına çekip sarıldı. Ara ara hiç beklemediğim anlarda yapıyordu bu davranışı. İlk başlarda irksem ve garip gelse de sanırım insan en kolay sevgiye alışıyordu. En kolay ona teslim oluyordu. Ve yadırgamıyordu.

Bende bu fiile fazla hızlı alışmıştım galiba.. 

Kokumu içine çektiğin de en son kimin bundan huzur bulduğunu hatırlamak boğazıma garip bir yumrunun oturmasına sebep oldu. Yanımda huzur bulduğunu iddia edenler öyleymiş gibi yapmışlar meğerse.. belki de onlar kendini belli ettiler fakat insan görmek istediğini görür. İnanmak istediğine inanır. Gerçeklerde huzur bulamayınca hükümleri yalnızca kendilerinin koyduğu yalancı bir alem çizerler zihinlerinde. 

Bende çizdiğim alemde mutlu olmayı gerçeklere tercih edecek kadar birine bağlanmıştım sanırım.

 "Yarın mahkemen var. Bu akşam ki yemek hepimize iyi gelicek diye düşünüyorum. Hem sizde Karan'la sakince oturur konuşursunuz. Sonuçta normal bir evlilik değil. Belki arkadaş bile kalırsınız."

Arkadaş? Boğazımda ki yumru bu sefer kalbime indiğinde saplanan acıyla elimi oraya götürdüm.