21
Atilla İlhan Ayaz Kazadan sonra ilk öğrendiğim şey, insanın bedeniyle arasındaki bağın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğuydu. Bir an önce vardım, bir an sonra yoktum. Şimdi buradayım ama eksik. Hareket etmeyen bacaklarım, sanki bana ait değilmiş gibi uzanıyor yatağın ucunda. Onlara bakıyorum; kızamıyorum, affedemiyorum da. Sadece bakıyorum. İnsan bazı kayıplara tepki veremeyecek kadar yoruluyor. Pencere her sabah aynı yerden ışık alıyor. Güneş, sanki inadına, hâlâ dünyada güzel şeyler varmış gibi içeri sızıyor. Ben o ışığa alışamadım. Çünkü hayat, benim için karardıktan sonra bu kadar rahat aydınlanmamalıydı. Bir yerlerde bir yanlışlık var. Ya dünya fazla umursamaz ya da ben gereğinden fazla hassasım. İkisi de mümkün. Yatağa mahkûm olmak, sadece hareket edememek değilmiş; bunu sonrada
- Yazar
