Saat sekize geliyordu ama gerizekâlı Axel, hâlâ ortalarda yoktu. Keşke Onu beklemek yerine erkenden gidip harddiski verseydim. Bu çocuk hep böyleydi, her işi son dakika da yapardı.
İçimden Axel'e bildiğim tüm küfürleri ederken kapı çaldı. Sonunda gerizekâlı teşrif edebilmişti.
"Gittin sandım geç açınca." Ters bakışlarıma aldırmadan gülüyor olması sinir bozucuydu.
Ben, daha bir şey söylemeden kendini içeri atması peki neydi?
"Çıkacağım Axel ne giriyorsun içeri."
Yüzsüz yüzsüz koltuğa oturup, şaşırarak suratıma baktı.
"Helena, sen çok kaba bir kadınsın."
Neden sürekli etrafımdaki insanlar bunu söylüyordu? Dürüst olmak kabalık mı sayılıyordu? Ayrıca Ona kaba olmak çokta umrumda değildi.
"Bekle burada getiriyorum, harddiski." Kafasıyla beni onaylayıp arkasına yaslandı.
Çalışma odasınd
