Mirza neredeyse bir saate yakın elindeki notla yataktan kalkmadı. Dakikalarca Güneş’le yüz yüze geldiği ilk andan onu son gördüğü geceye kadar yaşadıklarını düşündü. Düşündükçe kaybetme korkusuyla kalbi daha çok acıdı. “Böyle bitemez” dedi. “Bitmemeli”
Cebinden telefonunu çıkartıp Güneş’i aradı. Ama ulaşamadı. Karşısına çıkan telesekreterdi. Son defa elindeki notu okudu “Ben gidiyorum. Seni zorunlu olduğun bu evlilikten kurtarıyorum.”
“Demek kaçıyorsun. Gitmene izin vermeyeceğim” diyerek ayağa kalktı. Elindeki kağıdı katlayıp cebine koydu. Koşarak evden çıktı.
Birkaç dakika sonra soluk soluğa Feriha hanımın ziline bastığında kapıyı açan yaşlı kadına “Güneş’i görmek istiyorum” dedi.
Feriha nefes nefese olan Mirzayı tepeden aşağı süzdükten sonra “Burada olduğunu nereden bildin” dedi.
M
