Mirza, birkaç adımda Güneş’in yanına geldi, eğilip alnına uzun bir öpücük kondurdu. “Duyuyorum. Dünyanın en güzel sesi bu” dedi. Sonra karısının elini sımsıkı tuttu, başparmağıyla avucunun içine küçük daireler çizerek onu sakinleştirmeye çalıştı. Gözleri ekrana kaydı ve doktorun yüzüne döndü. “Bir sıkıntı var mı?” diye sordu endişeyle.
Doktor güven verici bir şekilde başını salladı. “Hayır, her şey yolunda. Bebeğiniz sağlıklı.”
Mirza derin bir nefes aldı ve tekrar Güneş’in elini sıktı. O anda karısı ve doğmamış bebeğine duyduğu sevgi her halinden belli oluyordu. Bu sahne, Zelal’in içinde tuhaf bir his uyandırdı. Mirza’nın karısına olan ilgisi, ona duyduğu sevgi ve sahiplenme, Zelal’in içinde uzun zamandır unuttuğu bir özlemi körükledi. Vahit’in hiçbir zaman böyle bir adam olmadığını bil
