Akasya BEHA
Sabah gözlerimi açtığımda içimde tarifi olmayan bir mutlulukla uyandım. Demek ki insan aşık olunca böyle oluyormuş. Dün gece Baran’ı düşünmekten uyuyamadım resmen. Dün akşam bir rüya gibiydi. Baran’a hissettiklerimin karşılıklı olmasını ben düşünmeye bile çekinirken gerçekleşti. Hala daha deli gibi korksam da kendimi akışına bıraktım. Hayatın ve kaderimizin bizi götürdüğü yere gitmek en iyisi sanırım. Korkularla ertelenemeyecek kadar kısa ve kıymetli bu hayat. Kimsenin yarına ve birbirine bir garantisi yokken saçma sapan korkuların arkasına saklanıp birbirimize geç kalmak istemiyorum. Beni düşüncelerimden ayıran telefonumun sesi oldu. Sesini duyduğum an kalp ritmim değişti. Acaba Baran mı? Diye fırladım yataktan.
‘Alo Lizge.’ Baran değilmiş.
‘Günaydın aşık kız.’
‘Günaydın
