Baran SOYHAN
Akasya’nın evine geldiğimden beri hem oldukça mutluyum hem de kaçıp gitmek istiyorum. Bu ev bana huzur veriyor ama aynı zamanda da kayıplarımı yüzüme çarpıyor. Her buraya geldiğimde Taner amca ve Yağmur teyzeyi gördüğümde kendi ailem düşüyor aklıma. Acaba yaşasalardı bizde böyle olur muyduk? Acaba onlar gibi birbirlerini çok sevmiş midir annemle babam? Peki beni sevmişler midir? Ahh! Kendini toparla Baran. Şu an bunları düşünmenin sana bir faydası yok.
Düşüncelerimden sıyrılmaya çalışıp Taner amcayla sohbete devam ettim. Bu adam o kadar iyi ve anlayışlı biri ki sevmemek elde değil. Öyle güzel evlat diyor ki bana baba diye boynuna sarılasım geliyor. Taner amcanın sohbetini benim de düşüncelerimi bölen kapı sesi oldu. Kesin Esat geldi! Umarım beni sinirlendirecek bir şey yapma
