Akasya BEHA
Yengem gittikten sonra tüm gün bir telaş içinde geçti. Her ne kadar kendimi sakinleştirmeye çalışsam da bir türlü dizginleyemedim kendimi. İçimde tarifini yapamayacağım bir korku var. Abimin verebileceği tepkileri düşündükçe bu his arttı. Baran her ne kadar etrafımda dönse de sakinleşmem için, bir türlü yapamadım. Sonunda günü bitirip eve geldiğimde tedirginliğimi hala atamamıştım. Babam bendeki garipliği anlamasın diye zavallı annem deyim yerindeyse parçaladı kendini. Tüm yemek boyunca ne bir lokma yiyebildim ne de konuşabildim. Aklım devamlı abimle yengemin yapacağı konuşmaya kayıyor. Ya abim kabul etmezse, istemezse ben ne yaparım? Ailemden asla vazgeçmem. Ama sevdiğim adamdan da vazgeçemem. Offf! Ne zor bu işler arkadaş. Hayır ne güzel 24 yaşına kadar gayet sakin gelmişim
