Kayboldukça kaybetmeye alışır insan.
Kimse bilmez yaktığın ama yıkıldığın, yıkıldığın ama yaktığın hayallerini. Kimse bilmez seni ağlatan o lanet günleri...
Herkes mutlu sanar, derdi yok sanar. Ama bilmezler içinde parçalanmış bir ruhun kırıklarını taşıdığını. Bilmezler yüzün gülerken kalbinin kan revan içinde kaldığını...
Acı çekip yıkılmıştım... Ben çoktan o ateşin küllerine karışmıştım.
Yangın... Karşımdaki yeşil harelerde gördüğüm tek şey, alevleri boyumu geçmiş bir yangındı.
"Bana bak küçük şeytan."
Kolumdan tutup sarstığında geri çekilmek istedim ama izin vermedi.
"Eğer bir daha sınırını aşarsan senin için kötü olur!"
Ağzımı açıp tek kelime etmedim sözlerinin üzerine. Tehditi göz boyamak için değildi, eğer sinirlenirse yapardı biliyordum. Bunu gözlerinden bile anlamak mümk
