Kaybolmuştum. Sonu bilinmez bir boşlukta, yitirmiş olduğum hayallerimle süslenmiş karanlıkta, siyahla bezenmiş ruhumda umutsuzca kaybolmuştum.
Yönüm yoktu. Gideceğim bir yer yoktu.
Ben yoktum. Yaşıyordum ama nefes alıp veren ben değildim. Atan kalp bana ait değildi. Bu karanlık zihin benim olamazdı.
Ölüm alsın götürsün artık ruhumu. Beni kendine çeksin ve yolumun sonu olan cehennemine göndersin.
Acı çekmeliydim. Ölene kadar acı çekmeliydim. Çünkü ruhum, paramparçaydı.
Ve bu hiç düzelmeyecekti...
Bana milyonlarca zerrecikten oluşan havayı bahşetmelerine rağmen içime çekmiyordum soluğumu.
Kaybolmuşluğun kıyısında bir daha hiç geri dönmemek üzere yok olup gitmek ve acı çekmek istiyordum. Sanki yeterince boğulmamış gibi daha çok batmak istiyordum dibe.
Kahrolarak kaybolmuş, kendimi k
