Hayat çok acımasızdı.
Öleceğini bilse, üstüne bir darbe daha atıp kenara çekilir izlerdi. Acını, haykırışını, umutsuzluk içinde çırpınışlarını...
Bense bunu bile bile onunla kumar masasına oturmuştum. Ve tam kazandım derken kaybetmeye doğru ilerliyordum.
Zihnimde pusu kurmuş haykırışlar kefen giymiş acımı hatırlatırcasına gülüyordu acizliğime. Ve bana silah doğduktan bu tanımadığım kız, az önce Kerem'in telefonunu uçuruma atarken konuştuğum kızdı. Lara...
"Telefonu öylece suratıma kapattığında ben son sürat buraya geliyordum seni pislik. Ne sanıyorsun sen beni? Senin gibi güçsüz biri mi?!"
Gözlerimi yumdum. Az sonra büyük bir kaos çıkacaktı ve ruhum bu kavgaya hazır değilmiş gibi çırpınıyordu. Ama ellerim, tam aksini ispat eder gibi tabancanın tetiği çekip ateş etmem için bana yalvarı
