Eve gidip de koltuğa otururken, Emre hâlâ sinirle bakıyordu bana. O bebeği asla aldırmayacaktım. Kalbi atıyordu yahu kalbi, onu nasıl durdurabilirdim?
Emre "Konuşalım mı?" deyince "Yorgunum." diyerek yukarı çıktım.
"Eninde sonunda konuşacağız Zuhal."
"O bebeği aldırmayacagım. Boşuna nefesini tüketme o yüzden."
"Kendi hayatını göz göre göre hiçe sayamazsın." diyerek merdivenleri çıkıp tam karşımda durdu Emre, bir basamak aşağıda. "Anladın mı beni?"
"O bebeğe ihtiyacım var dediğinde de anlamıştım ben seni." dedim gözlerinin içine bakıp. "Peki şimdi değişen ne?"
"Başka bir bebeğimiz daha olabilir. "
"Üç aylık." deyip sinirle ona baktım. "Elleri, ayakları, en önemlisi bir kalbi var. Bana vicdansız diyordun ama asıl vicdansız senmişsin." deyip alayla güldüm. "Yatıyorum ben."
Arkamı dö
