Murat sabah umay'ı evinden alıp kahvaltıya gidiyoruz diye sınava götürüyordu.
"Şu sınavı kazanda oynadığımız oyuna değsin."
Umay zaten heyecanlıydı.
"Sorular İnşallah kolaydır."
Murat alayla güldü.
"Sınavın kolaylığına kaldı ise işimiz var desene."
Umay kuyruğu dikti.
"Zor olsa da yaparım."
"Emin misin?"
Umay dişlerinin arasından tısladı.
"Yapıcam."
Murat ne kadar gıcık olsa da aslında Umay'ın sinirlenince ortaya çıkan hırsı ve içinde ki kendine olan inancın ortaya çıkmasını seviyordu. Onu iki kelime ile kışkırtıp bütün endişe ve korkularını yok saymasını sağladı.
Bir taraftan keyiflenirken diğer taraftan içinde kırılan bir şeyler vardı.
.........
"Efendim annecim." Dedi Ali. Tam bir ana kuzusuydu. Annesine düşkün bir erkek.
"Kara kuzu napıyorsun?"
"Napayım anne işten geldi
