Annem yüzüme baktı.Ben hızla başka yöne döndüm, yutkunmak zorlaştı.Ben onun gibi olmayacağım,Ne annem gibi, ne babam gibi.
Onların gölgesinde yaşamayacaktım.
Annem yanıma yaklaştı, yüzüme baktı:
“Sarı saçlı, her diyalogda zekice imalı konuşan Atlas denen adamla ilişkiniz nasıl?”
Hızla üzerime yürüdü.
“Seni ilgilendirmez,” diye fısıldadım,
Sesim kırılgandı, zor çıkıyordu kelimeler.
Gözlerim ağlamak için direniyordu.
Neden birine bu kadar ihtiyacım vardı?
Bu zayıflık değil, normaldi.Ama içimdeki çaresizlik, o burukluk dayanılmazdı artık.
Annem gözlerimden içeri süzdü, kaşlarını çattı:“Bu metreslik vücuduna hakaret, eğer böyle bir hata-”
Cümlesini bozdum, sertçe:“Yeter! çık şu odadan.”
Annem yüzüme baktı, gözlerinde mahcubiyet ve biraz da öfke vardı."Eliz, sen saçmalıyorsun," dedi
