Atlas ve Cihan önden ilerledi. Ben ise arkalarından yavaş adımlarla yürümeye başladım. Kafamın içinde sürekli aynı soru dönüyordu: "Acaba... kim?"
Adımlarım gittikçe yavaşladı, neredeyse duracak gibiydim.
Atlas bir anda durup bana döndü.
"Ne oldu?" dedim, yüzümü buruşturarak.
"Gel, gör..." dedi, sesi sıkıntılı ve yorgundu.
Hızlı adımlarla yanlarına gittim. Bahçeye çıktığımızda karşılaştığım manzara donup kalmama yetti.
Arabalar... Lacivert, siyah, gri... Hepsi lüks, hepsi tehdit gibi. Bahçe zaten genişti, ama bu kadar aracın bir araya geldiğini hiç görmemiştim.
Biraz geride durup izlemeyi tercih ettim.
Arabanın kapısını, siyah takım elbiseli bir adam açtı.
Korkmuş gözlerle izliyordum.
Beyaz saçlı, orta yaşlı, uzun boylu bir adam ağır adımlarla araçtan indi. Ardından diğer kapıdan
