Kaybetmekten bu kadar korktuğumu hatırladığım başka bir an yoktu. Sadece saatler önce kocam olan adamın ölüme doğru sessiz sedasız yürüyüşüyle nefes alırken cehennemi yaşamıştım. Beni bırakıp nasıl giderdi? Benim için yaptıklarından sonra benden gidişini anlamak öyle zordu ki kendimi kapattığım odada saatlerdir bunu düşünüyordum.
Kendimi hep üstün körü kendimi ifade etmiştim Ciwan’a kendime… Gerçeklerden kaçtığımı fark ettiğimde ise neredeyse canımdan oluyordum. Ciwan’a onsuz nefes alamayacağımı söyleyemeseydim ömrüm boyunca nefes aldığımı hissedemezdim.
İlk gözlerim onu sevmişti. Gözlerini sevmiştim. Gözlerim bana inat sevmeye de davam etmişti kalbimi sevdiğine ikna edene kadar da neredeyse canımızdan olacaktık. Şimdi yine Ciwan’a hislerimden bahsetmeyecektim. Bizi bırakmaya bu kadar
