Akılla hareket etmemek ve hislerini dinlemek aptallık olarak kabul edildi bu zamanda.Halbuki bedeni ayakta tutan ruh değil mi? Hissiz bir akıl, ruhsuz bir bedene benzer aslında.Yıkılmaya mahkum, en ufak bir saldırmada ölmeye pek heveslidir.
Akılsız bir histe rotasız ve pusulasız gemiye benzer.Uçsuz bucaksız denizleri aşsa da bir gün batar gider.
Mânâ Ikisini aynı anda yeşertmek kalbimizde.Belki de bugüne kadar başarısızlığımın sebebi oydu.Akılla denizleri aşarım zannetmiştim, çok yol almış ama bir yere varamamıştım.
Hislerle kalbim beni yanıltmaz en doğrusunu bulur demiştim, dünyayı pembe görmüştüm halbuki dünya rengârenkti.Renkleri sevememiştim.Hep bir renk olsun istemiştim.Demekki mânâ ikisindeydi.Ve bizler ne zamanki aklı ve hissi birbirinden ayrı zannettik, yanıldık.Seçimlerimizde,
