Sabah ışıkları köyün tozlu yollarına serilirken, karakolun üzerindeki ağırlık biraz olsun hafiflemişti.
Selman’ın ölümü büyük bir sessizlik getirmişti ama bu sessizlik huzur değil, sorgulamaydı.
Çünkü herkes biliyordu ki: Her kurşunun bir yankısı olur.
Ve Rauf’un kurşunu, sadece Selman’ı değil… kendi geçmişini de vurmuştu.
---
Rauf’un odası – sabah
Derya pencerenin önünde durmuş, sigarasından derin bir nefes almıştı.
Normalde içmezdi. Ama bu gece “normal” değildi.
Rauf içeri girdiğinde, Derya başını çevirmedi.
> “Hiç kimse bana seni unutmam gerektiğini söylemedi Rauf,” dedi.
“Ama seni sevmek... beni içimden ikiye bölüyor.”
Rauf yaklaştı, ama temkinliydi.
Sanki bir adımıyla her şeyi bozacak gibiydi.
> “Derya, ben seni bu savaşın içine çekmek istemedim.”
Derya döndü, gözl
