Karakola üç gün sonra sivil bir araç yanaştı.
İçinden, siyah tişörtlü, zayıf yapılı ama gözleri ateşle dolu bir genç indi.
Adı: Arda.
Azize’nin oğluydu.
Rauf’un ise...
Kanından gelen ama hiçbir zaman koynunda büyümeyen çocuğuydu.
Derya onu görünce hemen tanıdı.
Çünkü gözlerinde Rauf’un bakışlarının aynısı vardı:
Gururlu, suskun ve derin.
> “Sen Arda olmalısın,” dedi yavaşça.
> “Benim adımı bilmen yetmez.
Babamın kim olduğunu hissetmemi beklemeyin,” dedi genç, keskin bir tonla.
---
Karakol Bahçesi – Baba ile İlk Yüzleşme
Rauf, onu sessizce karşıladı.
Ne sarılmak için hamle yaptı…
Ne de kendini savundu.
Yalnızca şu cümleyi kurdu:
> “Beni tanımanı istemiyorum.
Ama kendini tanımak istersen…
Ben buradayım.”
Arda, gülüp kafasını salladı.
> “Sen yıllarca yoktun.
