İlk görüşte aşk...
Neslihan ılık havada buz kesti. Tüm tüyleri dikildiğinde, burnu da sızım sızım sızlarken gözlerinden boncuk gibi yuvarlanan yaşlara engel olmak istemedi artık. Tüm akşam tutmuştu kendini. Yaşadıklarına dışarıdan bir seyirci gibi tanıklık etmiş, elindeki kahve tepsisine tanımlanamamış bir cisimmiş gibi bakmış yine de engel olabilmişti onlara.
Şimdi... Şimdi çok fazlaydı yaşadığı her şey.
Sessizce ağlıyordu. Kerem'e gelen gürültü neydi öyleyse? Neslihan ağlarken kendi kalbinin kırılma sesiydi bu. Neden ağlıyordu ki?
O kadar mı aşık olunamayacak biri gibi görüyordu kendisini? Okan gibi dallama bile aşık olabildiyse Kerem ohhoo, deliler gibi aşık olurdu.
Hem de ilk görüşte.
"Neslihan, bak bana."
Yine ellerindeydi gözleri. Şimdi Nevzat gelse ya da Nihat, ablalarına bir
