???
Kerem buradaydı. Onu beklemişti. Kardeşleri neredeydi peki? Okan'ı ismen biliyor olması yeterince can sıkıcı değilmiş gibi üzerine cismen görerek tüy dikmişti bu istenmeyen duruma.
Tekrar Okan'a döndü. Okan hala Kerem'in varlığını sorgular halde, Neslihan'ın kaderinin emanetçisine bakıyordu. Kimdi bu adam? Nereye hazır mıydı Neslihan? Neye hazır mıydı? Evleneceği kişi bu adamdı. Hayır, olamazdı. Aniden döndü ona. Kendisine bakan kadına.
"Gitme. Benimle gel. Hiçbir pişmanlık olmayacak artık. Neslihan, büyüdüm ben, inan. Kıt aklımla sevildim sanan bir çocuk değilim. Senin tarafından sevildiğimi öğrenen bir adamım. Sen olmadan yaşayamam. Ölümüme terk etme beni."
Okan'ın pişmanlığı ne kadar gerçekse Kerem'in gerçekliği de o kadar sakin bir dinginlikti. Onun yanında olmayı daha dün gece
