"Abla ne biçim konuşuyorsun sen? Bebeğimiz yok artık."
Kerem ablasına ilk kez bu kadar çok sinirlendiğini hatırlıyordu. Daha önce ufak tefek sürtüşmeleri olsa da onu öldürme isteğiyle dolup taşmamıştı hiçbir defasında. O an bir şeyi daha anladı. Neslihan onun hayatının merkezi olmuştu. Ona gelecek her türlü olumsuz tavırda yakıp yıkmaya hazır bir tarafı vardı artık. Önceliği oydu.
"Özür dilerim. Çok özür dilerim. Saçma sapan konuştum. Neslihan, affet beni. Espri yapayım derken yüzüme gözüme bulaştırdım. Affet lütfen. Kaybınıza ben de çok üzüldüm, inan. Kerem ilk haber verdiğinde hala olacağım diye acayip sevinmiştim."
"Anladım espri olduğunu, üzülmedim. Dert etme Kamuran abla. Kerem aşırı tepki gösterdi. Sen kusuruna bakma onun."
Bebek onun bile değildi. Kendinden olmayan bir bebeğe na
