Neslihan'ın gözyaşlarının akarken yanaklarından süzülme sesini duydu resmen Kerem. Yüzünü kapıya doğru döndürmüş, tam bir adım atmışken döndü ona. Belinden tutup kendine çevirdi.
"Aklındakini tahmin edebiliyorum Neslihan. İhsan olmayabilir. Bizim birden fazla kuzenimiz var."
Neslihan sadece onu biliyordu. İhsan olmayabilirdi belki; ama o da olabilir demekti bu aynı zamanda.
"İhsan ola da bilir, değil mi? Götür beni Kerem. Ya da sen içeri geç, ben kendim giderim."
"Beş dakika ver bize. Şimdi çıkarsak daha çok dikkat çekeriz. Haberimin olduğunu düşünmüyorsun değil mi? Eğer oysa gerçekten bilmiyordum geleceğini."
"Haberin yok diye onunla yüz yüze gelemem. Sana söyledim. Ben evde olduğum sürece gelmeyecekti. O geldiyse benim gitmem gerekir."
"Neslihan burası senin evin olacak. Sadece bir
