DEVRİM
Savaş beni kapının önüne bırakalı 23 dakika 48 saniye olmuştu. İçeriye girecek cesaretim yoktu. O yüzden dakikalardır burada böylece dikilmiş elim zilin üstünde bekliyordum. Ne yapacağımı bilmiyordum. Ne diyecektim. Evden kaçan biri ne derdi ki? İç çekerek derin bir nefes aldıktan sonra cesaretimi toplayıp zile bastım. Açılmasını beklerken ömrümden ömür gitmişti. Korkudan ölecektim sanırım. "Devrim." Annem ıslak gözleriyle bana baktığında onu öyle görmenin üzüntüsüyle ben de ağlamaya başladım. Beni kendine çekip sımsıkı sarıldı. "Prensesim. Nerelerdesin sen? Ölüyorum sandım bir an seni odanda göremeyince. Nerede kaldın dün? İçeri geç konuşmayalım kapı ağzında. Geç otur. Aç mısın?" "Değilim." "Emin misin? Börek yaptım sana. Getireyim mi?" "Aç değilim anne. Gerçekten." oturup elleri
