Bölüm 6
899 Kelimeler
Onun Babası
Berna’nın gözleri açıldı. Üzerindeki bulanık tavan karoları netleşti ve keskin antiseptik kokusu burnunu yaktı. O nerede? Oğlunu nerede bulacaktı?
Onun zayıf ağlamasını duydu, böylece hayatta olduğunu biliyordu.
Boynunu uzatarak küçük hastane odasında etrafa bakındı. Boş. Göğsünde panik kabardı. Oğlunu nerede bulacaktı!?
“Hemşire!” Boğazı tahriş olmuştu. Sertçe yutkunarak acı içinde ekledi: “Bebeğim nerede?”
Pembe tulum giymiş bir kadın Berna’nın yanına koştu. “Lütfen rahatlamaya çalışın, Bayan Ferhat.”
“Rahatlayayım mı?” Berna kısıldı. “Nasıl rahatlayabilirim? O nerede?”
“Tanrım, ona bir şey mi oldu? Ama doktor son kontrollerde sağlıklı olduğunu söyledi. O iyi mi?” Berna nefes nefese sordu.
Hemşire Berna’nın damar yolunu kontrol etti, gözlerini kaçırarak. “Bebek tamamen sağlıklı. O, babasıyla birlikte bebek odasında.”
Babası mı?
“Benim bebeğimin babası yok,” Berna söyledi.
Hen… henüz bir ismi bile yoktu.
“Onu görmek istiyorum,” Berna yattığı yerden kalkmaya çalıştı, ince örtüyü sıkıca kavradı. “Bebeğimi getir. Şimdi.”
“Bebeğinizi görmek için sabırsızlandığınızı anlıyorum, ama dinlenmelisiniz” hemşire sıkı bir şekilde söyledi, Berna’nın omzuna nazikçe elini koyarak onu tekrar yatırmaya çalıştı. “Daha yeni doğum yaptınız. Vücudunuz bir travma geçirdi. Kendinize yeterince iyileşme süresi tanımazsanız, hem sizin hem de bebek için tehlikeli olabilir.”
Berna hemşirenin elini itti. “Eğer hemen bebeğimi getirmezsen, bu yataktan kalkıp kendim bulacağım.”
Hemşirenin dudakları onaylamaz bir şekilde inceldi. “Sağlığınızı riske atmakla tehdit etmek durumu iyileştirmeyecek.” Damar yolunu bir kez daha kontrol etti. “Ama bebeği odanıza aldırmak için doktorunuza danışacağım.”
Berna yastıklara geri yaslandı, örtüsünü kavrayarak parmakları beyazladı. Her an, bebeğini kollarında tutacaktı.
Kalbi hızlı atarak bekledi, saatten geçen her saniyeyi sayarak. Nerede kaldılar? Bir şey mi yanlış gitti? Hayır, böyle düşünmemeliydi. Bebeği iyiydi. Olmalıydı.
Sonunda, kapı gıcırtıyla açıldı. Bir hemşire içeri girdi, yüzünde alaycı bir gülümseme. “Annesini görmek isteyen biri var.”
Berna öne fırladı, kollarını uzatmaya başladı. Hemşire kenara çekildi, arkasındaki hareketli bebek karyolasını ortaya çıkardı. Orada, mavi bir battaniyeye sarılı en güzel varlık Berna’nın gözlerinin önündeydi.
Oğluydu.
Gözleri dolarken, hemşire karyolayı daha yakına getirdi. Hafifçe parmağını bebeğinin yumuşak yanağına sürdü.
“Adını ne koymalıyım?” Berna düşündü.
Bebek kıpırdandı, kahverengi gözlerini açtı, ama Berna bu gözlerin yaşlandıkça yeşil olacağını hissetti. İnce bir hıçkırık dudaklarından çıktı.
“Şimdi bunları bırak” Berna sevgiyle fısıldadı. Onu kollarına aldı, göğsüne yasladı. Sıcaklık ve ağırlık o kadar doğru hissettirdi ki, sanki oraya yerleştirilmişti, sanki her zaman orada olmalıydı.
“Bebeğim. Oğlum” Berna duyguyla mırıldandı. “Sen mükemmelsin. Eve geldiğinde seni çok seveceğim. Amcan ve teyzelerin de öyle. Kuzenlerin seni görecekleri için sabırsızlanıyorlar, biliyor musun?” sesi mutlulukla doluydu.
Bebek esnedi, daha da yaklaştı. Sevgi ve koruma duygusu Berna’nın içinde kabardı, sert ve her şeyi kapsayıcı. Bu küçük yaşam için her şeyi yapardı, onu güvende tutmak için her zorluğa göğüs gererdi.
Berna, başının üzerine hafif bir öpücük kondurdu, tatlı kokusunu içine çekerek. “Merhaba, tatlım,” nazikçe fısıldadı. “Ben senin annenim. Ve seni asla bırakmayacağım.”
Yeni doğan bebek tatmin olmuş bir iç çekişle gözlerini kapadı. Berna onu yakın tutarak, sevginin nasıl bu kadar hızlı büyüyüp açabileceğini hayretle izledi. O huzurlu, mükemmel an da sanki dünyada yalnız iki kişi gibiydiler.
Bu an Elanur ve Ferhat kapıyı çarparak açtığında kesildi, yüzlerinde sevinç parlıyordu. Elanur hemen Berna’nın yanına koştu, Ferhat arkasından geliyordu.
“Ah, Berna” Elanur nefes nefese söyledi. “Harika bir iş çıkardın.”
Berna kollarındaki uyuyan meleğe bakarak, dudakları gülümsemeyle kıvrıldı.
“O mükemmel,” Berna fısıldadı. “Tamamen mükemmel.”
Ferhat sıcak bir gülümsemeyle baktı. “Evet, öyle.”
Berna onların görüntüsünü görünce kalbi kabardı. Sevgiyle çevrili, sevgili oğlu hiçbir şeyden mahrum kalmayacaktı. O, dünyadaki en şanslı bebekti ve Berna de öyle.
Berna’nın içinde, oğlunun bir babası olmayacağına dair bir hüzün duygusu vardı. Ama daha büyük bir kısmı, Sedat ’ın artık ortada olmadığını bilmenin rahatlığını hissediyordu.
“Levent ve Tuğçe nerede?” Berna birden Elanur’a sordu.
“Onları Merve ile bıraktım. Onlar için daha güvenli olacağını düşündüm. Kuzenlerini yakında görmek için çok heyecanlılar,” Ferhat gülümseyerek yanıtladı. “Bu arada, ona ne isim vereceksin? Çoğu anne, bebek doğmadan önce ismini karar vermiştir, biliyor musun?” Güzel bir kahkaha attı.
“Hmmm… Her zaman Ayaz ismini sevmiştim,” Berna dedi.
“ Ferhat, hoşuma gitti,” Elanur onayladı.
“Yani,” derin bir ses müdahale etti.
Berna’nın kalbi o anda sıçradı. Tanıdık bir figür odaya girdi. Anıl’dı.
“Sen hâlâ burada ne yapıyorsun?” Berna pat diye sordu, Anıl’ın doğum odasında kendisine yardım etmesini ve alnından öpmesini hatırlayarak utanç duyarak.
Gerçekten mi öptü onu? Yoksa bu hayal mi?
Ve bebeğine kendi soyadını mı eklemişti?
Anıl’ın gülümsemesi genişledi, bakışları bebek üzerinde durdu. “Eh, nihayet minik olanla buluştun.”
Berna alaycı bir şekilde güldü. “Cidden, Anıl. Hâlâ burada ne yapıyorsun?”
Anıl elini sahte bir teslimiyetle kaldırdı. “Bu kadar düşmanlık! Seni güvende ve sağlıklı getirdim, ama sen bana böyle mi davranıyorsun?”
Berna kısmen yumuşadı. “Tamam, evet. Beni zamanında getirdiğin için takdir ediyorum. Ve doğum odasındaki yardımların için de,” dedi, yine hafifçe yanakları kızararak hatırlayarak. “Ama şimdi çıkabilirsin. Elimde senin kodların yok, ve şimdi bunları konuşmak için uygun bir zaman değil.”
“Ah, evet. Kodları başka bir gün tartışabiliriz,” Anıl onaylayarak başını salladı.
“O zaman çıkmalısın,” Berna ısrar etti.
Ferhat, gergin bir şekilde boğazını temizledi. “Ona söylemek ister misin, Anıl, yoksa ben mi söylemeliyim?”
Berna, şaşkınlıkla Ferhat’a bakarak tekrar Anıl’a döndü. “Bana neyi söyleyeceksiniz?”
- Yazar
