Ertesi gün hazırlanıp Katerina’nın yanına gittim. Katerina yine yüzüne peçesini sarmış, adamlarını toplamıştı. Yanına yaklaşmama izin bile vermiyorlardı. Daha sonra Katerina beni fark edip, adamlarına çekilmelerini söyledi. Yanıma gelip, neden toplandığımı sordu. Elimdeki valizi arkama koyarak ona “ Gölge ve kuşları kurtarmaya gideceğimi söyledim” cümlemi bitirince Katerina beni baştan aşağıya süzüp, kahkaha atmaya başladı. Daha sonda bana daha da yaklaşarak “ Sen gerçekten Uran’a nasıl gitmeyi düşünüyorsun?” Sormasını beklediğim şey bu değildi. Katerina’nın kulağına yaklaşarak “ Trenle gitmeyi düşünüyorum.” Katerina tekrar gülerek “ iyi de Uran’a giden tren yok ki? Ayrıca burdan Uran’a en az bir hafta sürer.” Dedikleri bütün şevkimi kırmaya yetmişti. Valizimi alıp, pansiyonuma geri döndüm
