Arslan derin bir nefes aldı. Bu polikliniğe geldiğine sevinebileceğini hiç düşünmemişti. Çift terapisini çok gereksiz buluyordu başta. Ama şimdi Mine'yi normal bir şekilde terapiye ikna edemeyeceğini biliyordu. İki haftanın sonunda, bugün ilk kez, olanları doktorla konuşabilmişti Mine. Geceleri uykusundan sıçrayarak uyanıyordu hep. Bazen uyurken ağlıyordu. Tüm bu zamanlarda Arslan hep yanındaydı. İlginç bir şekilde, çekime gittiğinde yalnız kalmaması için, Elif Hanım geliyordu Mine'nin yanına. Pek konuşmuyorlardı ama olan biten onca şeyden sonra yalnız olmadığını bilmek iyi geliyordu Mine'ye.
Psikopat herif.
Arslan'ın Jeep'ine bindiklerinde Mine'nin göz yaşları yeni yeni kuruyordu. Ağlamak biraz iyi gelmişti.
"Çok ilginç. Adamla sadece bir kez yemek yedim, başıma gelenlere bak."
Arslan
