Mine, kapıyı açtıktan sonra parmak uçlarında girdi içeriye. Ses çıkarmamak için elindeki poşetleri bile yere bırakmadı. Hiç ümidi yoktu ama Arslan'ın uyumuş olmasını diliyordu. Bütün ışıklar kapalıydı. Kendisini sokak sokak aramak için dışarı çıkmış olma ihtimalini düşündü, Mine. Saat 23:48'i gösteriyordu. Salona geçip ortalığa bakındı. Kimse yok gibiydi.
"Seni bir daha asla gözümün önünden ayırmayacağım, küçük kaçak."
Duyduğu sesle birlikte ufak bir çığlıkla zıpladı. Ödü kopmuştu! Arslan, onun bu haline acıyacak gibi oldu ama kızgınlığı daha baskın geldi. Gün boyunca kendisinin de ödü kopmuştu!
"Arslan! Korkuttun beni!"
Onun bu masum ifadesi de Arslan'ın kanını kaynatıyordu. Mine'yi kollarının arasına sıkıca alıp, ısırdığı dudaklarını öpmek için neler vermezdi... Ama iki haftadır Mine
