Empati ne tuhaf bir şeydi dimi? Hiç tanımadığınız insanların yerine bile koyabiliyordunuz kendinizi. Onların yaşadığı sevince, üzüntüye ortak olmaya çalışıyoruz. Gerçek olmadığını bilmemize rağmen izlediğimiz film ve dizilerdeki o hüzünlü sahnelerde; sanki o olaylar bizim başımıza gelmiş gibi hissedebiliyorduk. Anlık bir ürperme ya da mideye giren kasılma.. Oturup hıçkıra hıçkıra ağladığım zamanları bilirdim. İnsan başına gelmemiş bile olsa, gelecek olabilir düşüncesiyle bile kendini oldukça yıpratabiliyordu. Anneme tecavüz edildiğini öğrendiğimde kaç akşam doğru düzgün uyuyamamıştım. Sürekli düşünüyordum. Sürekli neler hissettiğini anlamaya çalışıyordum. Ama yapamıyordum. Bu iğrenç durumun nasıl bir hissiyat olduğunu bir türlü bulamıyordum. Ve sanırım bulmama gerek kalmayacaktı. O beni bu
