Fethi bey, ellerinde kendi bahçesinden toplanmış olan güllerle yıllardır uğramadığı mezarlığa doğru kızının tüm itirazlarına rağmen yürüyordu, içinde öldürmüş olduğunu sandığı duyguları en umulmadık zamanda dirilmiş ve yeniden baş göstermiş iken kaybolmasına izin veremezdi. Vermedi de! Her şeye rağmen o mezarlığa kadar geldi ve çömeldi Leyla İnci’ nin, onun tabiri ile sadece İnci’nin başucuna.
Gülleri teker teker, üstünü yabancı otların sardığı, bakımsız mezarın üstüne dizmeden önce o sarı otları hafif hafif yolup mezardan aldı. Ama gücü ne kadar yetebilirdi ki, zaten yorgun kalbinin güçsüz düşürdüğü bu ortamda. Gülleri bir bir mezara koyup okşadı mezar taşını.
''İnci...Ben geldim. Fethi, biçare Fethi! İnci, güzel gözlü kadın, en sevdiğin yerden bu güller hatırladın mı? Ne kadar uzun zam
