Aslında eve gitmek istemiyorum.
Emre’nin evine döndüğümüzde adam bir an bile vakit kaybetmeden beni kucaklayıp üstüme yığılır gibi kendini bana bırakıyor. Ağırlığı altında ezilirken omzuna hafifçe vuruyorum.
“Emre, ne yapıyorsun?”
“İyi gitti, değil mi Nur?” derken sesi çok yorgun çıkıyor.
Bu akşam için benden daha çok gerildiğini fark ederek gülüyorum.
“İyiden de iyiydi.”
Geri çekilip nefes almama izin verirken sırıtıyor. “Öyle mi?”
“Evet.”
“Durumdan memnun musun?”
“Çok!”
“Mutlu musun?”
“Delice!”
İç çekerek ciddileşiyor. “Gerçekten de mutlu musun Nur?”
Yüzümü inceleyen bakışlarına sakince karşılık veriyorum. “Gerçekten de mutluyum bayım.”
“Geriye bir tek senin ailenle konuşmak kalıyor.”
“O, işin kolay kısmı…”
Yavaşça kolunu omzuma yerleştirip yatak odasına doğru yürüyoru
