Kan ve Aşk

Kaderin Gölgesinde Diyarbakır’ın taş kokan sokaklarında, güneşin batışıyla birlikte hüzünlü bir ağıt yükseliyordu. Gökyüzünde süzülen mor ve turuncu tonlar, bu kadim şehrin üzerinde bir masal gibi dans ediyordu. Ancak bu masal ne mutlu sonlar vaadediyordu ne de huzurlu sabahlar. Yüzyıllardır süregelen kan davalarının ağırlığı, şehrin her köşesinde hissediliyordu. Özellikle de Delal ve Mirza’nın hayatlarında. Delal, aşiretinin tek kızıydı. Uzun, siyah saçları ve zeytin karası gözleri, ona masalsı bir güzellik katıyordu. Onun bu güzelliği, aşiretin gururu sayılırdı. Ancak bu güzellik, onu aynı zamanda büyük bir yükün altında ezilmeye mahkûm ediyordu. Babası, aşiretin lideriydi ve kan davalarının en büyük savunucusuydu. Kendi oğlunu, Delal’in kardeşini, bu kan davası yüzünden kaybetmişti. Bu yüzden Delal’in kalbi, ailesinin intikam yeminiyle sarılıydı. Ama o, kalbinin derinliklerinde bambaşka bir ateşle yanıyordu; Mirza’nın aşkıyla... Mirza ise düşman aşiretin en genç oğluydu. O da tıpkı Delal gibi, ailesinin ağırlığını omuzlarında taşıyordu. Düşmanlık, çocukluğundan beri onun da kaderiydi. Kan davası yüzünden abilerini kaybetmiş, bu topraklarda büyüyen her çocuk gibi nefretle yoğrulmuştu. Ancak Delal’i ilk gördüğünde, bu nefretin yerini bambaşka bir duygu aldı. İmkânsız bir aşkın tohumları, nefretin ortasında filizlenmeye başlamıştı. Bu aşkın her buluşması, gecenin karanlığında gizlice gerçekleşirdi. Diyarbakır’ın dar sokaklarında sessizce ilerler, gözlerden uzak köhne bir evde buluşurlardı. O ev, aşklarının tek sığınağıydı. Delal ve Mirza, her gece birbirlerine kavuşurken, aşiretlerinin onlara dayattığı törelerden ve kan davalarından kaçmaya çalışırlardı. Ancak ne kadar kaçsalar da, bu karanlık gölge onları her an takip ederdi. Bir gece, Mirza ve Delal buluştuklarında, karanlığın içinde bir fısıltı yükseldi. “Ne olacak bu işin sonu, Mirza? Böyle devam edemeyiz. Bir gün yakalanacağız ve o gün...” Mirza, Delal’in yüzüne derin bir hüzünle baktı. Elleriyle Delal’in ellerini tutarak, “O gün geldiğinde, her şey bitecek,” dedi. Ancak gözlerinde aşkın ışığı hâlâ yanıyordu. “Ama o gün gelene kadar, her gece seninle bu karanlığı aydınlatacağım.” Bu sözlerin ardından, şehvet dolu bir gece başladı. İki âşık, birbirlerine sarılarak, aşklarının verdiği sıcaklığa sığınmaya çalıştılar. Her öpücükte, her dokunuşta, gecenin karanlığını unuttular. O an sadece ikisi vardı; ne kan davası ne töreler ne de aileler... Sadece aşk ve şehvetin sarhoşluğu içinde kayboldular. Ancak sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, gerçekler yeniden kapılarına dayandi